Wstęp

W przebiegu cukrzycy ma miejsce osłabienie odporności przeciwbakteryjnej, efektem tego może być zwiększona częstość występowania zakażeń ogólnych i miejscowych. Celem pracy jest ocena miejscowej nieswoistej odporności przeciwbakteryjnej w worku spojówkowym na podstawie określenia stężenia laktoferyny i lizozymu we łzach u dzieci z cukrzycą typu 1.

Materiał i metody

Badaniami objęto dzieci w wieku od 10. do 18. roku życia. Do grupy 1. włączono dzieci bez cukrzycy, do grupy 2. – pacjentów ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 1., do grupy 3. – dzieci z długotrwającą cukrzycą, którą leczono przez co najmniej 10 lat. Od wszystkich pacjentów pobierano łzy z dolnego załamka worka spojówkowego do kapilar szklanych w celu określenia poziomów stężeń laktoferyny i lizozymu. Oznaczenia wykonywano metodą ELISA.

Wyniki

Stężenia laktoferyny u pacjentów we wszystkich grupach nie różniły się istotnie statystycznie. Stężenia lizozymu były znacząco obniżone u pacjentów z długotrwającą cukrzycą (grupa 3.) w porównaniu ze stężeniami u pacjentów w grupie bez cukrzycy (grupa 1.) (p = 0,02). Wykazano umiarkowanie silną korelację stężenia laktoferyny i lizozymu u wszystkich analizowanych pacjentów (r = 0,34; p = 0,02).

Wnioski

Długotrwająca cukrzyca u dzieci zmienia zawartość we łzach wybranych białek, które są jednym z elementów odporności przeciwbakteryjnej.