Zwyrodnienie plamki związane z wiekiem jest jedną z najczęstszych przyczyn nieodwracalnego pogorszenia widzenia centralnego u osób po 50. roku życia. Wiele doniesień potwierdza w sposób pośredni lub bezpośredni patofizjologiczny związek miażdżycy naczyń i zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem. Szeroko zakrojone badania epidemiologiczne wskazują na częstą koincydencję obydwu schorzeń. Należy podkreślić fakt, że zmiany w błonie wewnętrznej naczyń krwionośnych w przebiegu miażdżycy wykazują wiele podobieństw do zmian patologicznych obserwowanych w obrębie błony Brucha u pacjentów z tym schorzeniem. Zarówno w druzach, jak i w blaszce miażdżycowej wykazano akumulację złogów lipidowych, podobne cechy stwierdzono w macierzy pozakomórkowej. Szczególną uwagę zwraca to, że w patogenezie obu schorzeń biorą udział czynniki zapalne, w tym układ dopełniacza. Można zatem wnioskować, że miażdżyca naczyń krwionośnych i zwyrodnienie plamki związane z wiekiem są różnymi manifestacjami tej samej choroby, którą indukuje patologiczna odpowiedź komórek i tkanek na uszkodzenie wywołane stresem oksydacyjnym i niedokrwieniem. W prezentowanej pracy podjęto próbę kompleksowego ujęcia patogenezy zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem, wskazując, że istnieje wspólny mechanizm patofizjologiczny, który leży u podstaw rozwoju i tego schorzenia, i niedokrwiennych chorób naczyniowych innych narządów (serca, mózgu, itp.). Wobec małej efektywności stosowanych dotychczas metod leczenia zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem i wynikającej stąd potrzeby ustawicznego poszukiwania nowych strategii terapeutycznych szczegółowe poznanie wszystkich mechanizmów patofizjologicznych leżących u podłoża rozwoju tej ciężkiej choroby oczu jest niezwykle ważne.