Wstęp

Przedstawienie wyników rekonstrukcji powierzchni oka z zastosowaniem hodowli nabłonka rogówki u pacjentów z niewydolnością rąbka rogówki.

Materiał i metody

Analizowano 25 pacjentów z nabytą niewydolnością rąbka rogówki jednego oka w wyniku oparzeń chemicznych lub termicznych. Drugie oko – zdrowe – było źródłem nabłonka rąbkowego. Komórki pobrane z 2 mm2 biopsji rąbka wysiewano na podłoże z błony owodniowej. Hodowle prowadzono w standardowych warunkach we wzbogaconym medium DMEM/HAM F12 w obecności warstwy fibroblastów. W oku biorcy po powierzchownej keratektomii podłoże owodniowe wraz z hodowanymi komórkami umieszczano na odsłoniętej rogówce. Oceniano obecność unaczynienia rogówki, ciągłość nabłonka i ostrość wzroku badanych.

Wyniki

Obserwacja pozabiegowa wynosiła od 3 do 9 miesięcy, średnio 4,9 ± 1,1 miesiąca. Trzy miesiące po zabiegu 72,0% oczu wykazywało stabilność nabłonka z widocznym przymgleniem zrębu spowodowanym owodnią. W 60,0% oczu nie obserwowano ponownej rewaskularyzacji spojówkowej. 28,0% rogówek pozostało zmętniałych z obecną waskularyzacją zrębu rogówki. Dwoje oczu rozwinęło ponownie całkowitą łuszczkę spojówkową. Ostrość wzroku wahała się od liczenia palców do 0,6.

Wnioski

Przeszczep nabłonka rogówkowego pochodzącego z hodowli stanowi obiecującą metodę leczenia niewydolności rąbkowych komórek macierzystych, która daje zadowalający rezultat w postaci odtworzonego nabłonka rogówkowego.