Cel pracy

ocena jakości widzenia obuocznego u chorych na zwyrodnienie plamki związane z wiekiem oraz ocena wpływu terapii anty-VEGF na widzenie obuoczne u tych pacjentów.

Materiał i metody

subiektywne badanie ostrości wzroku, jednoczesnej percepcji, fuzji i stereopsji przeprowadzono u 24 chorych na wysiękową postać zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem zakwalifikowanych do leczenia preparatami anty-VEGF – przed leczeniem i po serii 3 iniekcji doszklistkowych.

Wyniki

większość badanych (66,7%) miała częściowo zachowane widzenie obuoczne, u 1/3 pacjentów natomiast stwierdzono tłumienie. U części pacjentów z tłumieniem po terapii odnotowano widzenie obuoczne częściowe, niektórzy pacjenci zaś, mający widzenie obuoczne, utracili je po leczeniu. U 50,0% badanych po terapii zmieniła się wartość wady refrakcji, a u 3 badanych – oko dominujące. U 25,0% badanych stwierdzono zez. Poprawa ostrości wzroku w leczonym oku po terapii nie była jednoznaczna z poprawą jakości widzenia obuocznego.

Wnioski

terapia anty-VEGF znacząco wpływa na widzenie obuoczne pacjentów. Uszkodzenie widzenia centralnego na skutek zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem nie upośledza wszystkich stopni widzenia obuocznego. Nie można przewidzieć zmian w widzeniu obuocznym na podstawie samej oceny ostrości wzroku przed terapią i po niej. Dlatego standardowe badanie pacjentów leczonych preparatami anty-VEGF powinno być rozszerzone o testy widzenia obuocznego.