Inhibitory VEGF, podawane doszklistkowo, stanowią podstawową grupę leków stosowanych w terapii wysiękowej postaci zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (AMD). W swoich założeniach doszklistkowa podaż leków blokujących czynnik wzrostu

śródbłonka naczyniowego (VEGF) powinna prowadzić do uzyskania optymalnego stężenia substancji czynnej wyłącznie miejscowo, w objętej procesem chorobowym siatkówce i naczyniówce, a równocześnie wykluczyć ogólne działania niepożądane

lub je ograniczyć. Niemniej jednak w przebiegu schorzeń okulistycznych, które manifestują się patologiczną neowaskularyzacją,

dochodzi bardzo często do uszkodzenia bariery krew–siatkówka i przenikania aktywnych inhibitorów od krążenia ogólnego. Ustalenie skali ewentualnego działania ogólnoustrojowego terapii doszklistkowej ukierunkowanej na blokowanie VEGF ma kluczowe

znaczenie dla bezpieczeństwa pacjentów zakwalifikowanych do takiego leczenia. W niniejszej pracy przedstawiono istniejący

stan wiedzy na temat bezpieczeństwa terapii doszklistkowej inhibitorami VEGF, które jest oceniane w różnych modelach eksperymentalnych oraz próbach klinicznych. Przedyskutowano ponadto potencjalnie skutki ich działania systemowego, zwłaszcza dla

pacjentów z zaawansowaną miażdżycą. Odnosząc się do patofizjologicznych podstaw działania inhibitorów VEGF, zaproponowano również nowe metody oceny bezpieczeństwa tej grupy leków na poziomie ogólnoustrojowym.