Cel

określenie wpływu 0,1-procentowego diklofenaku w skojarzeniu z etabonianem loteprednolu na intensywność odczynu zapalnego w komorze przedniej oka oraz na grubość siatkówki w okolicy plamki u pacjentów po fakoemulsyfikacji zaćmy.

Materiał i metody

prospektywnym, randomizowanym badaniem objęto 80 oczu u 80 pacjentów zakwalifikowanych do operacji zaćmy. U pacjentów z grupy I (N = 40) zastosowano 0,1-procentowy diklofenak łącznie z 0,5-procentowym etabonianem loteprednolu, u pacjentów z grupy II (N = 40) – monoterapię 0,5-procentowym etabonianem loteprednolu. Analizie poddano: ostrość wzroku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, intensywność odczynu zapalnego w komorze przedniej w badaniu flarefotometrii laserowej, grubość siatkówki w okolicy plamkowej badaną za pomocą optycznej koherentnej tomografii.

Wyniki

w dobach 7. i 14. zanotowano znamienne statystycznie zmniejszenie wartości flarefotometrii (7,9 i 7,4 ph/ms) u pacjentów z grupy I w porównaniu z pacjentami z grupy II (13,7 i 11,8 ph/ms) (p < 0,0001 między grupami w dobach 7. i 14.) W okolicy plamkowej wzrost wartości grubości siatkówki po 2 i 6 tygodniach był istotnie statystycznie większy u pacjentów z grupy II: odpowiednio 285,59 i 288,38 µm – zarówno w porównaniu ze stanem przedoperacyjnym (p = 0,001 i p < 0,001), jak i ze zmianami zaobserwowanymi u pacjentów z grupy I (p = 0,0085 i p = 0,0004).

Wnioski

istotny wpływ na zmniejszenie nasilenia odczynu zapalnego w komorze przedniej ma zastosowanie 0,1-procentowego diklofenaku w skojarzeniu z etabonianem loteprednolu w porównaniu z monoterapią steroidem. Zastosowanie terapii skojarzonej ogranicza zwiększenie grubości siatkówki, doprowadzając do jej wcześniejszej normalizacji w porównaniu do stanu po zastosowaniu monoterapii steroidem.