Celem pracy jest opis przypadku bezpośredniej przetoki szyjno-

-jamistej (CCF) oraz prezentacja ścieżki diagnostycznej i dalszego leczenia interdyscyplinarnego. Pacjentka, lat 78, została przyjęta na Oddział Okulistyki UCK w Katowicach z powodu podejrzenia guza wewnątrzgałkowego. Zgłaszała wytrzeszcz prawej gałki ocznej od 3 miesięcy oraz pogorszenie ostrości widzenia od 2 miesięcy. Przy przyjęciu stwierdzono znacznie obniżoną ostrość widzenia w oku prawym, oraz podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. W badaniu okulistycznym stwierdzono pulsujący wytrzeszcz, nastrzyk i obrzęk spojówek, a w badaniu dna oka odłączenie błony naczyniowej we wszystkich kwadrantach oraz rozsiane krwotoki śródsiatkówkowe. Badanie ultrasonografii ukazało hipoechogeniczną przestrzeń zagałkowo, natomiast badanie dopplerowskie poszerzoną żyłę oczną górną oraz przepływ naczyniowy typu tętniczego w jej świetle. Ze względu na podejrzenie CCF pacjentka została skierowana na Oddział Radiologii Interwencyjnej w celu wykonania angiografii subtrakcyjnej. Badanie ukazało prawostronną bezpośrednią przetokę szyjno-jamistą. Ze względu na niewielki rozmiar przetoki zebrano interdyscyplinarne konsylium radiologów i okulistów, podczas którego ostatecznie ze względu na znaczne dolegliwości okulistyczne i ryzyko utraty widzenia zadecydowano o leczeniu zabiegowym pacjentki. Wykonano embolizację przetoki. Po zabiegu stan ogólny pacjentki uległ pogorszeniu – rozpoznano udar niedokrwienny OUN. Badanie okulistyczne zostało przeprowadzone 1 miesiąc po embolizacji. Ostrość widzenia uległa poprawie, CWG uległo normalizacji, pacjentka jest leczona neurologicznie.

Przetoka szyjno-jamista jest rzadką chorobą, jednak stanowi stan zagrażający utratą wzroku. To właśnie okulista jest często pierwszym lekarzem, do którego zgłasza się pacjent z manifestacją okulistyczną choroby. Decyzja co do leczenia powinna być podejmowana we współpracy z innymi specjalistami, ponieważ ryzyko leczenia zabiegowego może przewyższać ryzyko utraty widzenia.