Autoimmunizacja siatkówkowa stanowi przedmiot intensywnych badań naukowych prowadzonych w ostatnich latach. Udokumentowano występowanie przeciwciał przeciwsiatkówkowych w surowicy u pacjentów z uszkodzeniem siatkówki w przebiegu retinopatii związanej z rakiem, retinopatii związanej z czerniakiem skóry, retinopatii autoimmunologicznych bez udokumentowanego podłoża nowotworowego, zapaleń błony naczyniowej, zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem, zwyrodnienia barwnikowego siatkówki, idiopatycznych retinopatii, witreoretinopatii proliferacyjnych, a także wielu schorzeń systemowych o podłożu autoimmunologicznym bez zajęcia narządu wzroku. To, czy przeciwciała przeciwsiatkówkowe są bezpośrednio zaangażowane w etiopatogenezę uszkodzenia siatkówki, czy stanowią jedynie epifenomen wywołany uszkodzeniem tkanek oka o zupełnie innej etiologii pozostaje tematem debaty. Autorzy przedstawiają przegląd aktualnego piśmiennictwa dotyczącego występowania i potencjalnego znaczenia przeciwciał przeciwsiatkówkowych w etiopatogenezie i diagnostyce schorzeń tylnego odcinka oka.