Polipoidalna waskulopatia naczyniówkowa charakteryzuje się obecnością rozgałęzionej sieci naczyń naczyniówki, które ulegają tętniakowatym poszerzeniom w końcowych odcinkach. Choroba jest rozpoznawana na podstawie charakterystycznego obrazu naczyń naczyniówki w badaniu angiografii indocyjaninowej. W badaniu przedmiotowym polipoidalna waskulopatia naczyniówkowa jest obserwowana jako czerwono-pomarańczowe guzkowate struktury, położone poniżej nabłonka barwnikowego siatkówki, którym towarzyszą liczne nawracające surowiczo-krwotoczne odwarstwienia nabłonka barwnikowego siatkówki lub siatkówki neurosensorycznej, wtórne do przecieku i krwawienia z workowatych poszerzeń choriokapilar. Zmiany są umiejscowione w tylnym biegunie gałki ocznej – w okolicach plamkowej lub okołotarczowej. Nie ma konsensusu w odniesieniu do optymalnego leczenia polipoidalnej waskulopatii naczyniówkowej. Ze względu na zmienny i nawracający charakter choroby oraz zagrożenie trwałą utratą widzenia konieczne są indywidualizacja terapii oraz długofalowa opieka nad pacjentem. W literaturze przedmiotu opisano liczne modyfikacje leczenia objawowej polipoidalnej waskulopatii naczyniówkowej. Uwzględniały one użycie fotokoagulacji laserem termalnym, terapii fotodynamicznej z werteporfiną pod kontrolą angiografii indocyjaninowej, terapii inhibitorami czynnika wzrostu śródbłonka naczyń oraz terapii złożonej – terapii fotodynamicznej z preparatami blokującymi czynnik wzrostu śródbłonka naczyń.