Wstęp

choroba Bensona (skrzenie bielejące, ang. asteroid hyalosis) to drobne białe zagęszczenia uwapnionych fosfolipidów w ciele szklistym. W znacznym stadium zaawansowania może ona obniżać ostrość wzroku oraz upośledzać komfort widzenia w wyniku obecności mętów przed okiem. Metodą leczenia u tych pacjentów jest witrektomia przez pars plana. Cel: ocena wyników chirurgicznego leczenia chorych na chorobę Bensona.

Materiał i metody

badanie przeprowadzono w grupie chorych na chorobę Bensona poddanych zabiegowi pars plana witrektomii w latach 2012–2014. Określono rozpoznanie kliniczne, ostrość wzroku z najlepszą korekcją przed zabiegiem oraz po zabiegu. Wykonano badanie USG B gałki ocznej przed zabiegiem i po zabiegu. Badana grupa składała się z 7 osób (8 oczu), w tym 5 mężczyzn i 2 kobiet w wieku od 66 do 82 lat (średnia wieku 74 lata).

Wyniki

u 5 pacjentów, u których z chorobą Bensona współistniała zaćma, wykonano jednoczesny zabieg fakoemulsyfikacji i witrektomii. W przypadku jednego pacjenta w pierwszej kolejności wykonano witrektomię przez pars plana, a nastepnie, 5 dni później, fakoemulsyfikację zaćmy i dotorebkową implantację zwijalnej soczewki wewnątrzgałkowej. U dwóch pacjentów wykonano jedynie pars plana witrektomię. Wszyscy pacjenci zostali skontrolowani w 7. dniu od zabiegu oraz w okresie od 1 miesiąca do 1 roku od operacji (średnio 8 miesięcy). U wszystkich badanych odnotowano poprawę ostrości wzroku i subiektywną poprawę komfortu widzenia.

Wnioski

u pacjentów ze zwyrodnieniem ciała szklistego pod postacią skrzenia bielejącego zabieg witrektomii przez pars plana umożliwia poprawę ostrości wzroku oraz subiektywnego komfortu widzenia. Stwierdzono to zarówno u pacjentów, u których wykonano pars plana witrektomię oraz fakoemulsyfikację zaćmy i dotorebkową implantację zwijalnej soczewki wewnątrzgałkowej, jak i u pacjentów poddanych jedynie zabiegowi pars plana witrektomii.