Cel pracy

ocena działania cytostatyków stosowanych w leczeniu raka sutka na aktywność lizozymu zawartego we łzach w zależności od czasu trwania chemioterapii.

Materiał i metodyka

8 kobiet leczono wg schematu chemioterapii: docetaksel z doksorubicyną. U 4 pacjentek zastosowano schemat CMF – obejmował on cyklofosfamid, metotreksat, 5-fluorouracyl. Aktywność lizozymu zawartego we łzach chorych oceniano za pomocą pomiaru średnicy strefy zahamowania wzrostu bakterii Micrococcus lysodeicticus.

Wyniki

oba schematy zastosowanego leczenia przeciwnowotworowego wpłynęły w sposób istotny statystycznie na zmniejszenie strefy zahamowania wzrostu bakterii M. lysodeicticus zarówno po I cyklu leczenia, jak i po II. W przypadku schematu chemioterapii – CMF – po II cyklu leczenia obserwowano całkowity brak aktywności lizozymu we łzach badanych pacjentek (zerowa średnica strefy zahamowania wzrostu drobnoustrojów).

Wnioski

systemowa chemioterapia stosowana w leczeniu raka piersi wpływa na zmniejszenie aktywności lizozymu zawartego we łzach, co może skutkować zwiększoną zachorowalnością na infekcje bakteriami Gram-dodatnimi powierzchni oka.