Cel

ocena sposobu prowadzenia przez lekarzy badań przesiewowych ukierunkowanych na wykrycie cukrzycy typu 2. oraz stanu wiedzy pacjentów na nią chorujących nt. retinopatii cukrzycowej. Retinopatia cukrzycowa jest wiodącą przyczyną utraty wzroku u osób czynnych zawodowo. Diabetolodzy i okuliści zalecają, aby każdy chory na cukrzycę co roku zgłaszał się na badanie dna oczu. W Polsce nie jest prowadzony ogólnonarodowy program zapobiegania retinopatii cukrzycowej.

Materiał i metody

w badaniu wzięło udział 417 pacjentów chorujących na cukrzycę typu 2. od ponad 5 lat, u których stwierdzono niezadawalającą kontrolę metaboliczną choroby. Pacjenci odpowiadali na pytania dotyczące wiedzy na temat retinopatii cukrzycowej oraz sposobu przeprowadzania badań przesiewowych.

Wyniki

średni wiek badanych to 64,3 ± 9,1 roku, czas trwania cukrzycy 9,8 ± 4,1 roku, a średnia wartość hemoglobiny glikowanej (HbA1c) 9,4 ± 2,1%. Ponad 50% pacjentów było badanych przez okulistę wcześniej niż 2 lata przed rozpoczęciem badania. Jedynie 30% pytanych odpowiedziało, że celem wizyty u okulisty jest ocena dna oczu. Tylko 8% pytanych wskazało bezbolesną utratę wzroku jako objaw zaawansowanej retinopatii; 56% pytanych deklarowało, że otrzymuje pisemny wynik od okulisty, a 52%, że ma wyznaczany konkretny termin kolejnej wizyty. Główne przyczyny niezgłaszania się na wizyty do okulisty to brak wiedzy o konieczności przeprowadzania takich badań (37%) oraz brak czasu (26%).

Wnioski

Wielu chorych na cukrzycę, u których ryzyko powstania retinopatii cukrzycowej i jej progresji jest wysokie, nie zgłasza się regularnie na badanie okulistyczne i na temat tego powikłania ma wiedzę niewielką. Edukacja pacjentów oraz poprawa współpracy diabetologa, okulisty i pacjenta powinny znacząco zwiększyć efektywność badań przesiewowych ukierunkowanych na wykrycie retinopatii.