Cel

ocena korelacji między zaawansowaniem dysfunkcji gruczołów Meiboma i wielkością ich zaniku a nasileniem objawów ocznych i wynikami ogólnie dostępnych testów diagnostycznych wykorzystywanych do rozpoznawania zespołu suchego oka.

Materiał i metody

do badania włączono 91 pacjentów (182 oczu) w wieku od 20 do 75 lat. U wszystkich pacjentów oceniono stopień nasilenia objawów ocznych oraz przeprowadzono badanie okulistyczne obejmujące parametry takie jak: częstość mrugania /min, analiza morfologii brzegów powiek, test przerwania filmu łzowego, test Schirmera, analiza morfologii gruczołów Meiboma wykonana za pomocą meibografii oraz ilościowa i jakościowa ocena wydzieliny gruczołów Meiboma.

Wyniki

wielkość zaniku gruczołów Meiboma pozytywnie korelowała ze stopniem upośledzenia jakości wydzieliny (rs = +0,2, p = 0,006) oraz zaburzeniem drożności gruczołów Meiboma (rs = +0,19, p = 0,009). Wykazano istotną korelację między objawami zespołu suchego oka a wielkością atrofii gruczołów Meiboma (rs = +0,22, p = 0,003). Częstość mrugania pozytywnie korelowała z wielkością parametrów określających morfologię i funkcję gruczołów Meiboma, a także stopniem nieprawidłowości brzegu powieki (rs = +0,27, p = 0,0002) i wartościami testu Schirmera (rs = +0,16, p = 0,03).

Wnioski

analiza nasilenia objawów ocznych, ocena częstości mrugania, jakości i ilości wydzieliny gruczołowej mają decydujące znaczenie we wczesnej i skutecznej diagnostyce pacjentów z dysfunkcją gruczołów Meiboma.