Klinika Oczna

Streszczenie

1/2017 vol. 119
Artykuł oryginalny

Ocena leczenia keratopatii u chorych z niedomykalnością powiek operowanych metodą dociążenia powieki górnej implantem ze złota – 7-letnie doświadczenia

  1. Klinika Okulistyki CSK MON Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie
Data publikacji online: 2017/11/29
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease

Wstęp

W wyniku porażenia nerwu twarzowego i stałego odsłonięcia rogówki z czasem dochodzi do trudnych do leczenia owrzodzeń i perforacji gałki ocznej zagrażającej jej utratą. Obciążanie powieki górnej implantem ze złota jest sprawdzoną metodą leczenia niedomykalności szpary powiekowej. Brakuje jednak prac z dziedziny okulistyki ukazujących wpływ wszczepionego implantu na powierzchnię gałki ocznej. Cel: prospektywna ocena wpływu implantów ze złota obciążających powiekę górną na rogówkę u pacjentów z utrwalonym porażeniem nerwu twarzowego, których poddano leczeniu chirurgicznemu z powodu powikłań ocznych powstałych w wyniku niedomykalności szpary powiekowej. Operacje wykonywano w Klinice Okulistyki CSK MON Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie w latach 2009–2014.

Materiał i metody

grupę badaną stanowiło 59 pacjentów – 40 kobiet (67,8%) i 19 mężczyzn (32,2%), w wieku 55,5 ± 17,4 roku. Protokół oceny przedoperacyjnej uwzględniał szczegółowe badanie aparatu ochronnego oka oraz pełne badanie okulistyczne. Badania kontrolne, podczas których oceniano obiektywne wyniki leczenia, efekt kosmetyczny oraz powikłania, były zaplanowane wg schematu: po 1–10 dniach od operacji, następnie w 1., 3., 6., 12., 18., 24. i 36. miesiącach od operacji, później co 1 rok.

Wyniki

kliniczną poprawę powierzchni gałki ocznej obserwowano u wszystkich pacjentów, u których do powieki górnej wszczepiono implant w celu leczenia niedomykalności powiek (p< 0,001). Średnia najlepsza skorygowana ostrość wzroku wzrosła z 0,3 do 0,56 po operacji (p< 0,001). Zmiany keratometrii wyniosły średnio 0,25–0,5 dioptrii.

Wnioski

leczenie, które wdrożyliśmy, pozwoliło na uniknięcie powikłań rogówkowych lub poprawę stanu miejscowego powierzchni gałki ocznej i najlepszej skorygowanej ostrości wzroku. Rodzaj zastosowanej przez nas techniki operacyjnej miał decydujący wpływ na indukcję astygmatyzmu rogówkowego. Odpowiednio wcześnie wykonany zabieg naprawczy niedomykalności powiek zabezpiecza powierzchnię gałki ocznej przed wystąpieniem keratopatii ekspozycyjnej.

Udostępnij
without publication fees
without publication fees