Retinopatia wcześniacza występuje u dzieci przedwcześnie urodzonych. Etiologia schorzenia jest wieloczynnikowa, a według danych epidemiologicznych częstość jego rozpoznawania w skali globalnej wzrasta. Retinopatia wcześniacza jest jedną z przyczyn znacznego niedowidzenia i ślepoty u dzieci na całym świecie. Niska skuteczność leczenia tego schorzenia powoduje konieczność poszukiwania nowych rozwiązań i stosowania nowoczesnych terapii. Dotychczas stosowane metody leczenia to lasero- i krioterapia, a w przypadkach odwarstwienia siatkówki uzupełnieniem leczenia są operacje – witrektomia lub/i wpuklenie twardówki. Celem pracy jest wnikliwy przegląd dostępnego piśmiennictwa nt. zastosowania nowych metod postępowania zachowawczego u pacjentów z retinopatią wcześniaczą. Najnowsze doniesienia o roli czynnika VEGF wydzielanego pod wpływem hipoksji wskazują, że bierze on udział w rozwoju angiogenezy i neowaskularyzacji. Dlatego obecnie w leczeniu zachowawczym retinopatii wcześniaczej znajdują zastosowanie doszklistkowo podawane inhibitory VEGF – bewacyzumab i ranibizumab. Według dostępnego piśmiennictwa podawanie tych leków wzbudza wiele kontrowersji, lecz pomimo różnych opinii na ten temat są one stosowane w monoterapii lub jako leczenie skojarzone, połączone z laseroterapią lub z leczeniem operacyjnym. W ostatnich latach wzrasta zainteresowanie doszklistkowym podawaniem triamcinolonu oraz innych eksperymentalnych substancji, które hamują rozwój włóknistonaczyniowych proliferacji w przebiegu retinopatii wcześniaczej na modelach mysich. Nadzieje wiązane są również z zastosowaniem terapii genowej, z leczeniem β-blokerami (propranololem), z suplementacją kwasami Omega-3, inhibitorami metaloproteinazy-2, nanocząsteczkami złota i letalną toksyną wąglika.