Cel pracy

celem badań było sprawdzenie na dużej populacji polskich dzieci, czy przebywanie dzieci w wieku do 2 lat w pomieszczeniach oświetlonych prowadzi do częstszego występowania krótkowzroczności. W celu wykluczenia wpływu czynników genetycznych przebadano dzieci z ujemnym wywiadem rodzinnym w kierunku krótkowzroczności.

Materiał i metody

przebadano 3905 uczniów z ujemnym wywiadem rodzinnym w kierunku krótkowzroczności (1800 chłopców i 2105 dziewcząt w wieku 6−18 lat, średni wiek 12,2 roku, SD = 3,3). Wykonywano skiaskopię po cykloplegii 1% tropicamidem. Krótkowzroczność rozpoznawano wtedy, gdy ekwiwalent sferyczny < -0,50 D. Rodzice badanych uczniów wypełniali ankietę na temat wywiadu rodzinnego w kierunku krótkowzroczności oraz ekspozycji dziecka w wieku do 2 lat na światło emitowane przez lampy żarowe lub fluorescencyjne. Analizę danych przeprowadzono testem χ2 Pearsona. Przyjęto poziom istotności p<0,05.

Wyniki

u dzieci, które do 2. roku życia spały w pomieszczeniach oświetlonych, nie stwierdzono częstszego występowania krótkowzroczności w wieku szkolnym (p>0,05). Nie zaobserwowano różnic w działaniu światła emitowanego przez lampy żarowe lub fluoroscencyjne na częstość występowania krótkowzroczności (p>0,05).

Wnioski

krótkowzroczność występująca w populacji polskich dzieci z ujemnym wywiadem rodzinnym w kierunku krótkowzroczności nie jest związana z przebywaniem dzieci w wieku do 2 lat w pomieszczeniach oświetlonych. We wcześniejszych pracach przedstawialiśmy badania przeprowadzane na innych populacjach i ich wyniki odmienne niż w badaniach opisywanych w tej publikacji, stąd wniosek, że prawdopodobnie wczesna ekspozycja na światło oraz wywiad rodzinny/genetyka oddziaływują na siebie i wpływają na występowanie krótkowzroczności.