Cel

Analiza objawów, przebiegu choroby, schorzeń współistniejących, powikłań i stosowanego leczenia w obserwacji długoterminowej (11 lat) pacjentów z kostniakiem naczyniówki.

Materiał i metoda

Analizą objęto 12 oczu 3 mężczyzn i 8 kobiet

Wynik

W 5 oczach (41,6%) stwierdzono neowaskularyzację podsiatkówkową. W jednym przypadku stwierdzono obecność płynu śródsiatkówkowego, któremu nie towarzyszyła neowaskularyzacja posiatkówkowa. W jednym przypadku rozpoznano błonę nasiatkówkową. Dystrofię nabłonka barwnikowego i błony Brucha, oraz płyn podsiatkówkowy i krwotoki śródsiatkówkowe obserwowano we wszystkich przypadkach ze współistniejącą neowaskularyzacją podsiatkówkową, w jednym z przypadków stwierdzono krwotok podsiatkówkowy. Dwoje pacjentów z neowaskularyzacją podsiatkówkową leczono doszklistkowymi iniekcjami anty-VEGF. Terapię fotodynamiczną zastosowano w jednym przypadku. Najlepsza skorygowana ostrość wzroku u większości (86%) pacjentów bez neowaskularyzacji podsiatkówkowej była wyższa lub równa 20/25, natomiast większość pacjentów (80%) z neowaskularyzacją podsiatkówkową miało ostrość wzroku niższą lub równą 20/40. Leczenie anty-VEGF (ranibizumab) poprawiało ostrość wzroku o 3 rzędy i stabilizowało ją na okres 20 miesięcy. Obie omówione metody leczenia przyspieszały procesy dekalcyfikacji, zaniku nabłonka barwnikowego siatkówki i włóknienia podsiatkówkowego, co spowalniało wzrost guza.

Wnioski

Doszklistkowe iniekcje anty-VEGF stanowią najlepszą opcję hamowania progresji guza i powinny być stosowane w przypadkach kostniaka naczyniówki współistniejącego z neowaskularyzacją podsiatkówkową.