Zespół antyfosfolipidowy jest autoimmunologicznym zaburzeniem związanym z nadkrzepliwością, z wysoce zmienną symptomatologią obejmującą różne stany zakrzepicy żylnej i/lub tętniczej oraz niepowodzenia położnicze. Serologiczne markery tej jednostki klinicznej to przeciwciała antyfosfolipidowe: antykoagulant toczniowy, przeciwciała antykardiolipinowe i przeciwciała przeciwko β2-glikoproteinie I. Zakrzepica żył głębokich jest najczęstszym powikłaniem zespołu antyfosfolipidowego, występującym u połowy pacjentów; incydenty zakrzepowo-zatorowe mogą obejmować różne ważne narządy, w tym: płuca, skórę, mózg, wątrobę, nerki, nadnercze, serce i oczy. Zajęcie narządu wzroku może wystąpić u około 80% pacjentów z zespołem antyfosfolipidowym i może być pierwszą kliniczną manifestacją tego zespołu. Okluzja naczyń tętniczych i żylnych siatkówki oraz różne objawy neurookulistyczne, takie jak przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego i amaurosis fugax mogą być uznane za cechy charakterystyczne dla zespołu antyfosfolipidowego. Leczenie powikłań zespołu antyfosfolipidowego sprowadza się do leczenia przeciwzakrzepowego, które ma zapobiegać kolejnym incydentom zakrzepowo-zatorowym.