Cel pracy

Przedstawienie wyników terapii genowej woretygenem neparwowekiem (Luxturna) u czterech pierwszych polskich pacjentów z biallelicznymi mutacjami genu RPE65 powodującymi dziedziczne dystrofie siatkówki (IRD).

Materiał i metody

Czworo pacjentów (n = 4 oczu) z genetycznie potwierdzonymi biallelicznymi mutacjami genu RPE65 poddano leczeniu pojedynczym podsiatkówkowym wstrzyknięciem woretygenu neparwoweku. Do analizy włączono pacjentów z rozpoznaniem wrodzonej ślepoty Lebera (LCA) oraz retinitis pigmentosa (RP), którzy spełniali dodatkowo kryteria kwalifikacyjne oparte na wynikach badań obrazowych (OCT) oraz perymetrycznych. Oceny przed leczeniem i po leczeniu obejmowały najlepszą skorygowaną ostrość wzroku (BCVA, logMAR), badanie pola widzenia metodą Goldmanna (VF), Test mobilności przy różnych poziomach luminancji (MLMT). Wizyty kontrolne odbywały się po 1 i 7 dniach, 1, 3 (n = 4 oczy), 6 (n = 3 oczu) i 12 miesiącach (n = 2 oczu), 18 miesiącach (n = 2 oczu) i 42 miesiącach (n = 1 oko) po iniekcji.

Wyniki

Podsiatkówkowe wstrzyknięcie przeprowadzono bez powikłań śródoperacyjnych we wszystkich przypadkach. Zaobserwowano zróżnicowaną odpowiedź w zakresie BCVA, od poprawy po stabilizację lub nieznaczne pogorszenie. U pacjenta P3 (RP) odnotowano największą poprawę z 0,3 do 0,12 logMAR po 6 miesiącach. Dodatkowo u wszystkich pacjentów obserwowano polepszenie parametrów pola widzenia oraz poprawę zdolności nawigacyjnych ocenianych MLMT.

Wnioski

Wstępne doświadczenia z terapią genową woretygenem neparwowekiem u polskich pacjentów z mutacjami genu RPE65 są zgodne z wcześniejszymi badaniami klinicznymi, wykazując potencjał tej terapii do poprawy funkcji wzrokowych i jakości życia, ale także przejawiając zmienność odpowiedzi. Terapia genowa stanowi znaczący postęp w leczeniu tych rzadkich, genetycznych chorób siatkówki.