Streszczenie
4/2012
vol. 114
Artykuł przeglądowy
Nowe podejście do diagnostyki i leczenia zapaleń rogówki wywołanych przez Acanthamoeba sp. – przegląd literatury
- Department of Ophthalmology, St. Barbara Hospital, Sosnowiec, Poland
- Postgraduate Studies, Silesian Medical Uniwersity, Katowice
- Department of Ophthalmology, District Railway Hospital, Katowice, Poland
Data publikacji online: 2012/12/12
Cel: w pracy zaprezentowano nowe metody w diagnostyce I leczeniu zapaleń rogówki wywołanych przez Acanthamoeba spp.
Metoda: korzystano z bazy Medline w celu wyszukania artykułów w języku angielskim opublikowanych od 2006 do początku
2011 roku i opisujących sposoby diagnostyki i leczenia pełzakowego zapalenia rogówki wraz z ich wynikami. W pracy wykorzystano badania kliniczne jak również prace przeglądowe i opisy przypadków dotyczące powyższego zagadnienia.
Wyniki: w pracy przytoczono 14 publikacji opisujących obecny stan wiedzy odnośnie diagnostyki zapaleń rogówki wywołanych przez Acanthamoeba wraz z oceną ich swoistości i czułości. Szczególną uwagę zwrócono na nowe możliwości barwienia
wymazów z zeskrobin rogówkowych oraz ich skuteczność. Tradycyjne metody laboratoryjne porównano z coraz częściej wykorzystywanymi metodami molekularnymi, czyli polimerazową reakcją łańcuchową (PCR), wskazując na jej zalety i ograniczenia. Cytowane są także bieżące informacje na temat badań obrazowych wykorzystywanych w diagnostyce patologii rogówki,
szczególnie mikroskopii konfokalnej mającej coraz szersze zastosowanie w identyfikacji etiologii pełzakowego zapalenia rogówki.
Następnie przytoczono 17 artykułów dotyczących sposobów i efektów terapii. Obok leczenia farmakologicznego pokazano wyniki naświetlań UVA połączonych z aplikacją ryboflawiny na rogówkę – metody znanej w terapii ektazji rogówki, a dającej również efekty u pacjentów z zapaleniem rogówki wywołanym przez Acanthamoeba. Fotokeratektomia znalazła także zastosowanie na początkowych etapach leczenia infekcji. Ze względu na ciągłe udoskonalanie sprzętu i technik operacyjnych szczególną
uwagę poświęcono keratoplastyce zarówno drążącej, jak i warstwowej w leczeniu zapaleń rogówki o dużym zaawansowaniu.
W pracy przedstawiono także doniesienia o eksperymentalnych metodach terapii tego schorzenia.
Wnioski: brak jednolitych standardów postępowania diagnostycznego i leczniczego w przypadku zapaleń rogówki wywołanych
przez Acanthamoeba wymusza poszukiwanie nowych metod terapii. Taki stan wiedzy potwierdza badanie ankietowe przeprowadzone wśród specjalistów w 2011 roku, wskazując przede wszystkim na duży stopień niepewności związanej z leczeniem
tego schorzenia. Problemem pozostaje także brak dostępności do leków przeciwpełzakowych oraz ich toksyczność. Większość
przytaczanych publikacji wskazuje na konieczność szybkiej diagnozy jako najważniejszego czynnika warunkującego dobre efekty
leczenia. Dlatego pomimo dużego postępu w rozpoznawaniu tej infekcji najwłaściwsze wydaje się rozpoczynanie terapii u pacjentów, u których istnieje duże prawdopodobieństwo choroby nawet bez potwierdzenia diagnostycznego.
Metoda: korzystano z bazy Medline w celu wyszukania artykułów w języku angielskim opublikowanych od 2006 do początku
2011 roku i opisujących sposoby diagnostyki i leczenia pełzakowego zapalenia rogówki wraz z ich wynikami. W pracy wykorzystano badania kliniczne jak również prace przeglądowe i opisy przypadków dotyczące powyższego zagadnienia.
Wyniki: w pracy przytoczono 14 publikacji opisujących obecny stan wiedzy odnośnie diagnostyki zapaleń rogówki wywołanych przez Acanthamoeba wraz z oceną ich swoistości i czułości. Szczególną uwagę zwrócono na nowe możliwości barwienia
wymazów z zeskrobin rogówkowych oraz ich skuteczność. Tradycyjne metody laboratoryjne porównano z coraz częściej wykorzystywanymi metodami molekularnymi, czyli polimerazową reakcją łańcuchową (PCR), wskazując na jej zalety i ograniczenia. Cytowane są także bieżące informacje na temat badań obrazowych wykorzystywanych w diagnostyce patologii rogówki,
szczególnie mikroskopii konfokalnej mającej coraz szersze zastosowanie w identyfikacji etiologii pełzakowego zapalenia rogówki.
Następnie przytoczono 17 artykułów dotyczących sposobów i efektów terapii. Obok leczenia farmakologicznego pokazano wyniki naświetlań UVA połączonych z aplikacją ryboflawiny na rogówkę – metody znanej w terapii ektazji rogówki, a dającej również efekty u pacjentów z zapaleniem rogówki wywołanym przez Acanthamoeba. Fotokeratektomia znalazła także zastosowanie na początkowych etapach leczenia infekcji. Ze względu na ciągłe udoskonalanie sprzętu i technik operacyjnych szczególną
uwagę poświęcono keratoplastyce zarówno drążącej, jak i warstwowej w leczeniu zapaleń rogówki o dużym zaawansowaniu.
W pracy przedstawiono także doniesienia o eksperymentalnych metodach terapii tego schorzenia.
Wnioski: brak jednolitych standardów postępowania diagnostycznego i leczniczego w przypadku zapaleń rogówki wywołanych
przez Acanthamoeba wymusza poszukiwanie nowych metod terapii. Taki stan wiedzy potwierdza badanie ankietowe przeprowadzone wśród specjalistów w 2011 roku, wskazując przede wszystkim na duży stopień niepewności związanej z leczeniem
tego schorzenia. Problemem pozostaje także brak dostępności do leków przeciwpełzakowych oraz ich toksyczność. Większość
przytaczanych publikacji wskazuje na konieczność szybkiej diagnozy jako najważniejszego czynnika warunkującego dobre efekty
leczenia. Dlatego pomimo dużego postępu w rozpoznawaniu tej infekcji najwłaściwsze wydaje się rozpoczynanie terapii u pacjentów, u których istnieje duże prawdopodobieństwo choroby nawet bez potwierdzenia diagnostycznego.
Zintergrowane z
