Streszczenie
Idiopatyczne teleangiektazje okołodołeczkowe typu 2a w obrazie spektralnej optycznej koherentnej tomografii (SOCT)
- Klinika Okulistyczna Collegium Medicum w Bydgoszczy, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu Kierownik: dr hab. n. med. Grażyna Malukiewicz
- 10. Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką w Bydgoszczy Ordynator: dr n. med. Andrzej Okoń
Cel
celem badań była ocena zmian charakterystycznych dla idiopatycznych teleangiektazji okołodołeczkowych typu 2a w obrazie spektralnej optycznej koherentnej tomografii (SOCT) w zależności od stadium
Materiał i metody
badaniem objęto 23 oczu z rozpoznaniem idiopatycznych teleangiektazji okołodołeczkowych typu 2a – 5 mężczyzn i 7 kobiet. Stadium 2. stwierdzono w 9 oczach, stadium 3. – w 5 oczach, stadium 4. – w 8 oczach. U jednej osoby w 1 oku rozpoznano stadium 5. U wszystkich osób włączonych do badania wykonano analizę plamki techniką SOCT.
Wyniki
w stadium 2. najczęściej występowały drobne hiporefleksyjne przestrzenie – mikrotorbiele (w 100% przypadków), drobne złogi hiperrefleksyjne (u 90% badanych), ogniskowe uszkodzenia warstwy fotoreceptorów siatkówki (w 80%) oraz duże torbiele hiporefleksyjne (70%). W stadium 3. w obrazie SOCT dominowały obszary hiperrefleksyjne, zarówno drobne (100%), jak i – rzadziej – duże złogi z cieniem (71%), nadal liczne były mikrotorbiele (86%) i większe przestrzenie hiporefleksyjne. Stadium 4. charakteryzowało się obecnością dużych, rozlanych obszarów zaniku warstwy fotoreceptorów (100% badanych oczu) z towarzyszącymi zaburzeniami architektury siatkówki. Obecne były także złogi hiperrefleksyjne – licznie występujące, drobne (100% badanych oczu) oraz duże (80% badanych oczu). Znacznie rzadziej niż w pozostałych stadiach występowały mikrotorbiele (60%). U wszystkich badanych – niezależnie od stadium zaawansowania choroby – średnia grubość siatkówki w dołeczku wynosiła 192,13 ± 59,1 µm, natomiast w częściach nosowej i skroniowej dołka odpowiednio 202,43 ± 37,75 µm oraz 262,7 ± 41,31 µm (p< 0,05).
Wnioski
badanie SOCT dzięki wysokiej rozdzielczości w bardzo dokładny sposób uwidacznia zmiany w siatkówce w przebiegu okołodołeczkowych teleangiektazji. Badanie nasze ukazuje pewne niezmienne i stałe zmiany występujące w tej chorobie, charakterystyczne dla poszczególnych stadiów, które pozwalają z dużym prawdopodobieństwem postawić wstępne rozpoznanie, zanim zostanie wykonana angiografia fluoresceinowa.
Słowa kluczowe
idiopatyczne teleangiektazje okołodołeczkowe, spektralna optyczna koherentna tomografia
Zintergrowane z
