Wraz z wprowadzeniem w 2017 r. komercyjnie dostępnego aparatu SD-OCT mapowanie nabłonka rogówki stało się czułym i cennym narzędziem diagnostycznym. Fizjologiczna grubość nabłonka w centrum wynosi 53–54 μm, a odchylenia od tego stanu obserwuje się między innymi w stożku rogówki, przy noszeniu soczewek kontaktowych oraz po chirurgii refrakcyjnej. W pracy przedstawiono wybrane kliniczne przykłady wykorzystania mapowania nabłonka rogówki aparatem Cirrus 5000 HD-OCT (Zeiss) u pacjentów kwalifikowanych do chirurgii refrakcyjnej i operacji zaćmy lub konsultowanych z powodu stożka rogówki w Centrum Mikrochirurgii Oka LASER w Warszawie. W prezentowanych przypadkach mapowanie nabłonka zmieniło postępowanie lecznicze. U pacjenta ze stożkiem w nabłonku rogówki zaobserwowano wzór obwarzanka w nabłonku rogówki. Rozpoznanie tego objawu na wizycie kwalifikującej do chirurgii refrakcyjnej pozwoliło na uniknięcie nieodwracalnego jatrogennego powikłania w postaci ektazji. U pacjentki po zabiegu SMILE zgłaszającej pogorszenie ostrości wzroku rozpoznano nietypowy wzór regeneracji nabłonka, zalecono kontynuację dotychczasowego leczenia i obserwację. Podczas wizyty kontrolnej pacjentka zgłosiła poprawę ostrości wzroku, a w kontrolnym badaniu OCT stwierdzono prawidłowy wzór rozmieszczenia nabłonka. Znajomość grubości nabłonka może być wykorzystana przy kwalifikacji do chirurgii refrakcyjnej oraz do zaplanowania rozmiaru płatka i głębokości cięcia lasera czy keratomu, co pozwala na uzyskanie optymalnych rezultatów pooperacyjnej refrakcji.