Wstęp

ocena wpływu eplerenonu na funkcję i morfologię plamki u chorych na przewlekłą centralną surowiczą chorioretinopatię.

Materiał i metody

obserwacją objęto 17 oczu u 16 pacjentów w wieku od 32 do 66 lat, którzy byli leczeni w Klinice Okulistyki i Onkologii Okulistycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie z powodu przewlekłej centralnej surowiczej chorioretinopatii. Objawy utrzymywały się od 4 do 24 miesięcy. U pacjentów zastosowano leczenie doustne eplerenonem według schematu: 25 mg/dobę przez tydzień, następnie 50 mg/dobę przez trzy miesiące. Podczas badania wstępnego przed włączeniem leczenia i podczas badań kontrolnych (po 1–1,5 miesiąca i po 3–4 miesiącach) oceniano najlepiej skorygowaną ostrość wzroku (za pomocą tablic Snellena, używając skali dziesiętnej), centralną grubość siatkówki za pomocą optycznej koherentnej tomografii oraz zaburzenia widzenia centralnego za pomocą testu Amslera.

Wyniki

średnia najlepiej skorygowana ostrość wzroku wynosiła 0,61 (±0,25) w badaniu wstępnym, 0,67 (±0,28) w pierwszym badaniu kontrolnym i 0,72 (±0,28) w drugim badaniu kontrolnym. Centralna grubość siatkówki zmniejszyła się średnio z 367 µm (±70) w badaniu wstępnym do 264 µm (±50) i 248 µm (±50) odpowiednio w pierwszym i drugim badaniu kontrolnym (p<0,01). W pierwszym badaniu kontrolnym zmniejszenie metamorfopsji w teście Amslera stwierdzono w 10 oczach (58,8%), a brak poprawy w 7 oczach (41,2%), w drugim badaniu kontrolnym natomiast mniejsze falowanie linii stwierdzono w 7 oczach (50%), a brak poprawy w 7 oczach (50%).

Wnioski

wyniki naszych obserwacji wskazują, że eplerenon może stanowić alternatywną metodę leczenia przewlekłej centralnej surowiczej chorioretinopatii, szczególnie w przypadkach, w których istnieją przeciwwskazania do zastosowania innych metod terapeutycznych – np. laserokoagulacji siatkówki. Do potwierdzenia tych wyników konieczne jest jednak przeprowadzenie randomizowanych badań kontrolnych.